• شنبه 27 آذر 1400 :: 12:17

موارد مصرف داروی کانامایسین Kanamycin

 کانامایسین Kanamycin

کانامایسین Kanamycin

موارد مصرف کانامایسین

کانامایسین یک آنتی باکتریال آمینوگلیکوزیدی است با عملکرد مشابه با جنتامایسین است. این دارو در درمان عفونت های گرم منفی و استافیلوکوکی از جمله گونوره آ و عفونت های گنوکوکی چشم نوزادان کاربرد دارد، اگرچه مصرف آن در بسیاری از مراکز به خاطر گسترش مقاومت به آن کاهش یافته است. همانند جنتامایسین، این دارو را هم می توان همراه با پنی سیلین و با سفالوسپورین ها تجویز نمود که تزریقات باید در محل های مجزا صورت گیرند. هم چنین از کانامایسین به عنوان داروی خط دوم در توبرکلوزیس استفاده می شود اما دیگر داروهای مطمئن تر ترجیح داده می شوند. اغلب از نمک های سولفات یا اسیدسولفات استفاده می شود. در ایالات متحده آمریکا فرآورده حاوی بی سولفات نیز موجود است. دوزهای تجویزی بر اساس کانامایسین پایه بیان می شوند. 2/1 گرم سولفات کانامایسین و 34/1 گرم اسیدسولفات کانامایسین تقریباً معادل با یک گرم کانامایسین می باشند. تجویز معمولاً به صورت تزریق داخل عضلانی صورت می گیرد و در عفونت های حاد بالغین دوز15 میلی گرم بر کیلوگرم به صورت روزانه و تا حداکثر 5/1 گرم در روز در 2 تا 4 دوز تقسیم شده تجویز می گردد. دوزهای مشابهی به صورت انفوزیون داخل وریدی محلول 25/0 تا 5/0 درصد در طی 30 تا 60 دقیقه داده می شود، در انگلستان دوزهایی تا حد 30 میلی گرم بر کیلوگرم در روز در 2 یا 3 دوز تقسیم شده از این راه داده می شوند. دوزهایی مشابه در مورد کودکان تجویز می گردد. ترجیحاً طول درمان عفونت حاد نباید بیش از 7 تا 10 روز ادامه یابد و یا نباید جمعا از 10 گرم کانامایسین تجاوز کند. در مورد عفونت های مزمن باکتریایی در انگلستان دوز 3 تا 4 گرم در هفته به صورت یک گرم یک روز در میان یا یک گرم 2 بار در روز و 2 بار در هفته توصیه می شود و دوز حداکثر تجمعی 50 گرم می باشد اما مصرف طولانی مدت باعث افزایش خطر نفروتوکسیسیتی می گردد و عموماً توصیه نمی شود.

مکانیسم اثر کانامایسین

کانامایسین یک آنتی بیوتیک آمینوگلیکوزیدی است که مانند سایر داروهای این گروه با عبور فعال ازغشای باکتری مانع بیوسنتز پروتیئن توسط ریبوزوم ها می شود.

فارماکوکینتیک کانامایسین

آمینوگلیکوزیدها از راه گوارش جذب نمی شوند. البته در صورت زخم گوراش یا التهاب روده مقادیری از دارو جذب می شود. آمینوگلیکوزیدها بصورت تزریق عضلانی یا وریدی مصرف می شود.
جذب این داروها پس از تزریق عضلانی سریع و کامل است. آمینوگلکوزیدها از راه پوست هم جذب می شوند. پس از جذب در اغلب بافت ها و مایعات بدن منتشر می شوند و بیشترین غلظت را در ادرار دارند. غلظت سرمی این داروها نیم الی یک و نیم ساعت پس از تزریق عضلانی و ۱۵ الی ۳۰ دقیقه پس از تزریق وریدی به حداکثر خود می رسد. دفع آمینوگلیکوزیدها عمدتا کلیوی است و در صورت وجود عیب کار کلیه ممکن است در بدن تجمع یابند.
نیمه عمر آمینوگلیکوزیدها ۲ الی ۴ ساعت است که در صورت عیب کار کلیه ممکن است تا ۱۰۰ ساعت نیز افزایش یابد.

عوارض جانبی کانامایسین

اوج غلظت پلاسمایی کانامایسین نباید از 30 میکروگرم در میلی لیتر فراتر رود. مسمومیت شنوایی کلکتاراز مسمومیت ویستبولار شایع تر است. در محل تزریق داخل عضلانی درد موضعی و التهاب به همراه کبودی و هماتوم رخ می دهد. متعاقب مصرف خوراکی اختلالات گوارشی و سندرم سوءجذب مشابه آن چه در مصرف خوراکی نئومایسین دیده می شود، ایجاد می گردد و در بیماران مبتلا به زخم های گوارشی مصرف خوراکی کانامایسین ممنوع می باشد.



دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.

رفتن به بالا